The Last Tree

మనుషులు కాంక్రీట్ అడవులను నిర్మిస్తూ, అసలైన అడవులను తుడిచిపెట్టేస్తున్న నేటి కాలంలో, ఒకవేళ ఈ భూమిపై ఒక్కటే ఒక్క చెట్టు మిగిలిపోతే ఎలా ఉంటుంది?
​అది కేవలం ఒక వృక్షం కాదు... జీవంతో నిండిన ఈ భూగోళానికి చివరి జ్ఞాపకం.

​ఆ రోజు ఉదయం 7 గంటలవుతోంది. కానీ ఆకాశంలో సూర్యుడు స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు. నగరమంతా దట్టమైన పొగ, కాలుష్యం ఆవరించి ఉంది. గాలి పీల్చుకోవడమే ఒక పెద్ద ప్రయాసగా మారిన ఆ యుగంలో, ఆకాశహర్మ్యాల మధ్య ఒక చిన్న కాంక్రీట్ భవనంలో ఎనిమిదేళ్ల 'రాము' నివసిస్తున్నాడు.
​రాము తరచూ తన డిజిటల్ ట్యాబ్‌లో పాత కాలపు చిత్రాలను చూసేవాడు. అందులో పచ్చటి చెట్లు, రంగురంగుల పూలు, ఉదయపు ఎండలో కేరింతలు కొట్టే పిచ్చుకలు కనిపించేవి. కానీ అతనికి తెలిసిన ప్రపంచంలో అవన్నీ లేవు. అతని ప్రపంచంలో ఉన్నవి కేవలం ఎత్తైన భవనాలు, గాల్లో విషవాయువులను వదిలే కర్మాగారాలు, రోడ్లపై వేగంగా వెళ్లే ఎలక్ట్రిక్ వాహనాలు మాత్రమే.
రాముకి చెట్టు అంటే ఏంటో పుస్తకాల్లో లేదా తెరపై చూడటమే తప్ప ప్రత్యక్షంగా చూసిన అనుభవం లేదు. అతనికి పచ్చదనం అంటే ఒక రంగు మాత్రమే, ఒక అనుభూతి కాదు.

​ఒక సాయంత్రం, రాము తన తాతయ్య దగ్గరకు వచ్చి ఒక సందేహం అడిగాడు.
​"తాతయ్యా! పుస్తకంలో 'చెట్టు' అని రాసి ఉంది. దానికి ఆకులు ఉంటాయట, నీడ ఇస్తుందట, పండ్లు ఇస్తుందట. నిజంగానే అలాంటివి ఉండేవా?"
​తాతయ్య కళ్లలో సన్నటి తడి. సుదూర తీరాల్లోకి ఆయన ఆలోచనలు వెళ్లాయి. దీర్ఘంగా ఊపిరి తీసుకుంటూ, "అవును రాము ! ఒకప్పుడు మన ఇళ్ల ముందు, రోడ్ల పక్కన, అడవుల్లో కోట్లాది చెట్లు ఉండేవి. ఉదయాన్నే పక్షుల కూతలు మనల్ని మేల్కొలిపేవి. చెట్టు నీడలో కూర్చుంటే వచ్చే చల్లని గాలి మనసును సేదదీర్చేది. కానీ మనుషులు తమ స్వార్థం కోసం, అభివృద్ధి అనే పేరుతో ఆ చెట్లన్నింటినీ నరికివేశారు. ఇప్పుడు మనం పీల్చే ఈ ఆక్సిజన్ కూడా సిలిండర్ల ద్వారా కొనుక్కునే పరిస్థితికి వచ్చాం," అని బాధగా చెప్పాడు. ​

తాతయ్య మాటలు రాము మనసును తీవ్రంగా కలిచివేశాయి. "అంటే ఇప్పుడు ఈ ప్రపంచంలో ఒక్క చెట్టు కూడా లేదా తాతయ్యా?" అని అమాయకంగా అడిగాడు.

​తాతయ్య మెల్లగా నవ్వి, "ఒకటి ఉందట... నగరానికి దూరంగా ఉన్న పాత కొండల వెనుక, శాస్త్రవేత్తలు, పర్యావరణ వేత్తలు కాపాడుతున్న 'చివరి చెట్టు' ఒకటి ఇంకా బతికే ఉంది," అని చెప్పాడు.

​ఆ మరుసటి రోజే రాము ఆ చెట్టును ఎలాగైనా చూడాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. తాతయ్య సాయంతో, నగర సరిహద్దులు దాటి ఆ పాత కొండల వైపు ప్రయాణమయ్యాడు.

​మార్గమంతా పొగ, బూడిద, నిర్మానుష్యమైన దారులు మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి. కానీ ఆ కొండ దాటగానే, ఒక విశాలమైన ప్రాంగణం కనిపించింది. ఆ ప్రాంగణం మధ్యలో... ప్రశాంతంగా, గంభీరంగా నిలబడి ఉందో పెద్ద మర్రిచెట్టు!
​రాము ఆ చెట్టు దగ్గరకు వెళ్లేసరికి అతనికి ఏదో తెలియని అనుభూతి కలిగింది. అక్కడ గాలిలో ఒక రకమైన తీపి వాసన, హాయినిచ్చే చల్లదనం ఉన్నాయి.
​రాము మెల్లగా తన చిన్న చేతులతో ఆ చెట్టును తాకాడు. దాని బెరడు గరుకుగా ఉంది, కానీ ఆ స్పర్శలో ఒక అమ్మ ప్రేమ లాంటి వెచ్చదనం ఉంది. ఆ క్షణంలో రాముకి చెట్టు శ్వాస తీసుకుంటున్నట్టు, తనతో ఏదో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు అనిపించింది.

​రాము కళ్లు ఆనందంతో మెరిశాయి. ఆ క్షణంలో అతనికి అర్థమైంది, మనుషులు కోల్పోయింది కేవలం ఒక చెట్టును కాదు, భూమి యొక్క హృదయ స్పందనను!

​ఆ ప్రాంగణంలో ఉన్న వృద్ధుడైన పర్యావరణవేత్త రాముని చూసి దగ్గరకు వచ్చాడు.
​" బాబు ! ఈ చెట్టు పేరు 'ఆశ'. ఇది మన భూమిపై మిగిలిన చివరి చెట్టు. ఒకప్పుడు అడవులను తన పాటతో మేల్కొలిపిన పక్షి... ఈరోజు పొగతో నిండిన ప్రపంచంలో, ఒక్క చెట్టుపైనే చివరి ఆశను వెతుక్కుంటోంది.
​ఆ మాటలు రాము మనసులో నాటుకుపోయాయి.
​అభివృద్ధి కోసం మనం కట్టిన నగరాలు... మన ఊపిరినే బంధించాయని ఎప్పుడైనా ఆలోచించామా?, డబ్బుతో ప్రపంచాన్ని మార్చగలిగాం... కానీ ఒక పక్షికి గూటిని ఇవ్వలేకపోయాం. చెట్లను నరికింది మనమే... రేపటి తరాల భవిష్యత్తును కూడా నరికివేస్తున్నామేమో?, ​ప్రకృతికి మన అవసరం లేదు... అనుకుంటే అది మన పెద్ద తప్పు. మనమే ప్రకృతికి అవసరం కాదు... కానీ ప్రకృతి లేక మనం ఉండలేం."

రాము ఆ చెట్టు కింద నిలబడి ఒక దృఢ నిశ్చయానికి వచ్చాడు. "నేను ఈ చెట్టును, దీని విత్తనాలను కాపాడుతాను. మళ్లీ ఈ భూమిని పచ్చగా మారుస్తాను," అని మనసులోనే ప్రమాణం చేశాడు.

​ఈ కథ మన మనసును కదిలిస్తే... ఒక చెట్టును నాటండి. ఒక క్షణం ప్రకృతి గురించి ఆలోచించండి.

Related Stories You May Enjoy

If you enjoyed the emotional journey of The Last Tree, don't miss The School Bus—a touching story that explores courage, hope, and the unexpected moments that can change lives forever.

👉 The School Bus

📖  Interested in adapting this story into a short film, web series, or feature film? For screenplay rights, collaboration, or licensing, please contact: admyviews@gmail.com 

-InkVerse Official 

Create. Write. Inspire